بالاخره روزی آن قله‌ی بی رحمِ نامروت را فتح خواهیم کرد و پرچم " رسیدن " برافراشته خواهد شد.... 19/4/05

به‌هرحال، حقیقت این است؛ ما چه باشیم و چه نباشیم، زندگی بی‌اعتنا به تمام نبودن‌ها، ادامه دارد.

آدمی که مکان و زمانش درست نباشد تا ابد محکوم به تنهایی‌ست.

گاهی چنان غرق در خاطره ای بی نام و نشان میشوی که زمان و مکان دو خط صاف بدون زیرنویس میشوند افسار حال از دست می‌رود بودن و نبودن در هم تنیده می‌شود و تو نمی‌دانی اکنون کداممان زنده ایم آن خاطره ی کور یا جسمی که روحش گیر افتاده در گوشه ای از وهم و خیال!

و شاید در زیر آوار کلمات و آن منظومه ی خیال مدفون بمانیم و هیچ چشمی در هیچ کجای جهان لمسمان نکند.