لیورا
بارها از خود پرسیدهام؛ کجاست آن انسانیتی که گاهی فراموش میکنیم با یکدیگر فرقی نداریم، پس غرور برای چه؟ تکبر و نفرت برای چه؟ وقتی میتوان در صلح زندگی کرد چرا جنگ؟ وقتی میتوان به چیزی، حتی کم قانع بود، چرا طمع؟
19پسند2نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
نشانههای ظهور، نویدِ امید است ... مبادا تاریک بماند آسمانِ سرزمین مادری🕊
130
6 ماه پیشایمان را تقویت کنید نه غم را، نه ناامیدی را نه تحریفها را، نه زخمها را نه ضعف را، نه ترس را نه دشمنیِ بین خودیها را تقویت کنید آن ایمانِ به حق را ...
111
6 ماه پیشصدای موشک، از چند متری گوشم رد میشه اما صدای اذان، توی قلب و روحم اصابت میکنه نامهای از طرفِ عاشقِ منتظر که برای حضورِ در کنارش سجده کنم؛ حتی شده با سر و صورت خونی ...
152
6 ماه پیش- اسباب بازیهایش را رو به دَرَندهای چید که؛ بی صدا، در خویشتنداریاش نفس میکشید. اما او فکر میکرد، آن هم یک اسباب بازیست. + چه تصورات کودکانهای! 🫴🏻
50
6 ماه پیشهمیشه یه صدایی درونم میگفت که؛ تلاش کن گفتن حقیقت، ارزشمندتر از تظاهر انسان بودن، بالاتر از عنوان بخشش، پایدارتر از کینه و لبخند زدن به همه، حتی با کلمات؛ اصلیترین هدفت برای نویسندگی باشه :) ✨️
70
نقدها
پاسخش یک چیز است ، آدمیزاد.
اشرف مخلوقات عزیزم... پر از تناقض و تضاد، آفتاب پرستی که هر زمان و ثانیه رنگ عوض میکند..