لِنا
اشک نریز، من به جایت میگریم.
و بگذار برای دوست داشتنت از من متنفر باشند، ما ز بادهی غم مستیم.
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
در زمان کربلا آنهایی رستگار شدند که پیش از حسین، با مسلم حسین بیعت کردند... شما مسلم مهدی را از دست دادید!
150
5 ماه پیشسگها به دهاتشان رفته بودند و همچنان از وحشت گرگ جنگل که حتی آنجا هم نبود واق واق میکردند... به خاطر همین میگویم، خوف از شکوه، بلند مدتترین نوع قدرت است!
131
5 ماه پیشقلمت خاریست بر چشم آنها، به جوهر خون دلت آغشته کن و فریاد بزن قائم را...
160
5 ماه پیشیا قمر حسین... قمرم رفت، با آسمان خونیام چه کنم؟ دستی بر سر یتیمهای علی بکش، امیرعلقمه
140
5 ماه پیشعلی رفت و غم ماند، پدر رفت و ما ماندیم، حال اشک یتیمهایش دلها را به خون کشیدهاند.
120