در زمان کربلا آن‌هایی رستگار شدند که پیش از حسین، با مسلم حسین بیعت کردند... شما مسلم مهدی را از دست دادید!

سگ‌ها به دهاتشان رفته بودند و همچنان از وحشت گرگ جنگل که حتی آنجا هم نبود واق واق می‌کردند... به خاطر همین می‌گویم، خوف از شکوه، بلند مدت‌ترین نوع قدرت است!

یا قمر حسین... قمرم رفت، با آسمان خونی‌ام چه کنم؟ دستی بر سر یتیم‌های علی بکش، امیرعلقمه

علی رفت و غم ماند، پدر رفت و ما ماندیم، حال اشک یتیم‌هایش دل‌ها را به خون کشیده‌اند.

زیر سایه‌ی پروردگار بال گرفته‌ام من، با عشق پدرمان ایلیا و اشک برای شاه کربلا، از حق می‌پرسی؟ من پدر را نشانت می‌دهم، بی‌خود نیست گاه او را خدا می‌خوانند!