گاها به گوشه ای خیره می شد و با خود فکر می کرد:«آیا به آزادی نزدیک شده ایم؟ آیا بهار جانی تازه به برگ های خشک جنگل می بخشد؟یا باز هم هدیه ی سال نو درد های کهنه و شاخه های خشک درختان است؟» چرا که فراموش می کرد آن جنگل، جنگی است،پر شده از درختان سرو.

ما، همان ستارگانیم. همانان که پس از مرگ نیز در آسمان شب ننگین شما، به درخشش ادامه می دهند. نه آن پروانه ی بیچاره ای که بال های آزادی اش را در شعله ی ناچیز شمع وجودتان به خاکستر می نشاند.