لوکو
ما، همان ستارگانیم. همانان که پس از مرگ نیز در آسمان شب ننگین شما، به درخشش ادامه می دهند. نه آن پروانه ی بیچاره ای که بال های آزادی اش را در شعله ی ناچیز شمع وجودتان به خاکستر می نشاند.
12پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
گاها به گوشه ای خیره می شد و با خود فکر می کرد:«آیا به آزادی نزدیک شده ایم؟ آیا بهار جانی تازه به برگ های خشک جنگل می بخشد؟یا باز هم هدیه ی سال نو درد های کهنه و شاخه های خشک درختان است؟» چرا که فراموش می کرد آن جنگل، جنگی است،پر شده از درختان سرو.
152
5 ماه پیش_ بغض توی گلو گیر می کنه ماری ، اما نفرت توی چشم ها و تو موفق شدی! بلاخره اون بخشی از وجودم رو به نمایش گذاشتی که همیشه ازش بی زار بودم... اونم نفرت ورزیدن به تو!
112