گاها به گوشه ای خیره می شد و با خود فکر می کرد:«آیا به آزادی نزدیک شده ایم؟ آیا بهار جانی تازه به برگ های خشک جنگل می بخشد؟یا باز هم هدیه ی سال نو درد های کهنه و شاخه های خشک درختان است؟» چرا که فراموش می کرد آن جنگل، جنگی است،پر شده از درختان سرو.

_ بغض توی گلو گیر می کنه ماری ، اما نفرت توی چشم ها و تو موفق شدی! بلاخره اون بخشی از وجودم رو به نمایش گذاشتی که همیشه ازش بی زار بودم... اونم نفرت ورزیدن به تو!