آزیا..
همان گاه که همگان، زندگی کردند در این گیتی،
من ؛ زنده گیر کردم در این دنیا..
جهانی که پیشینیان در آن ریختند و خوردند و لذت بردند، و ما ؛ تمام عمرمان،محکوم به تمیزکاری
گند هایشان بودیم..
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
خسته ام، خسته.. خسته تر از آن که می اندیشید!
132
4 ماه پیشای تن، ای وطن.. تو هستی سپیده ای درمیان آسمان تیره فام بیگانگان، ویرانگان.. استقلال! آزادی!. چه واژگان تمسخر برانگیزی، زهرشیرینی که به خفتگان می نوشانند..آنان که در خیالاتشان، با توهم آزادی می زیستند..
100
5 ماه پیش.. و باز هم من..! شبانگاه، آن گاه که تاریکی، ز سقف فلک غم زده ی افلاکیان، چکه می کرد، دیدم! او را..سلطنت ابدی تبسمی رنگین،بر لبانش را.. لبخندی مدفون،در میان لایه های خاک نم زده.. و من، نگریستم، به این فرجام ننگین،گریستم،زان پس خندیدم،و گذر کردم..
100
5 ماه پیش‹ قـاصدک برقص ، واسـه همیشه آزادی.. "و من ماندم در محبس دنیایی، بر پایه ی عدالت نا متعادل خداوندش.. .! در تمنای نظری هر چند کوتاه، به رخسار زرین فامِ آزادی.. این نور سپیدی که در بالین خفقان آور و سیه گون مرگ، چنین آرمیده است!.."
110
5 ماه پیشگویند، آن گاه که در بالین خموشی زهر خفتن را نوشیدم، خندیدی.. چون دیوانه ای جنون زده، تمام ریسه های وهم ها و خیال خام با تو بودن را، ز تنت دریدی.. و..خنده، بر لب هایت بوسه ای زد. چون من، که معشوقه ی زیبارویم، مرگ؛مرا به فراسوی نیستی بدرقه کرد..
100