مدتها بود قلم در دست نگرفته بود. بگومگو با همسر و دردسرهای طفل نوپا یک طرف؛ همسایه‌ای ناراحت و نابکار طرف دیگر. شب قدرش تمام شد و یک جمله دوباره دلش را قلقلک داد: تا می‌توانی بنویس!

یخچال ساید روی کول گذاشت. پله اول رو که بالا رفت، حس کرد بواسیرش زد بیرون. بغض گلوش رو گرفت و زیر لب فریاد زد آهسته: آی مادرجان! پله‌ دوم رو بالا رفت، یاد جهيزيه دخترش افتاد...شکست. مزد دستش رو گرفت؛ اما جان و تنش هنوز می‌سوخت...

تماس گرفته بود و التماس بخشش داشت: بخشیدن هفت میلیون دیه. با خودش فکر می‌کرد: ببخشد یا نبخشد؟ ببخشد، چه تضمینی هست دوباره جسارت نکند؟ و نبخشد، باید منتظر آتش انتقام باشد. دو راهی عجیبی بود که به این عبارت رسید: در عفو، لذتی است که در انتقام نیست.

بین دو راهی مانده بود: شکایت یا باج دادن؟ شکایت یا زن و فرزند؟ در نهایت انتخاب کرد؛ ولی راه سومی که از این دو عبور نکند: صبر.

ساعت از ۱ نصفه شب گذشت. به ساعت‌های عمر گذشته‌اش فکر کرد: چقدر کار نکرده و کتاب‌های نخوانده دارم! عمر چقدر کوتاه است! چشمانش از بی‌خوابی می‌سوخت. یاد قرار دکتر فردای پسرش افتاد و دوباره به خودش گفت: اصل زندگی رو دریاب! زندگی همینه!