من در استانه‌ی غمی مشهود در شبی تاریک پوش، به هنگامه‌ی تقه‌های مرگ، در را بر او می‌گشایم. من میروم، بی انکه تو رفتنم را ادراک کنی و ترجیح میدهی در خواب شیرینت بمانی و تلخی مرگ مرا نفهمی.. نجواماهانی

همچیز از آنجایی شروع شد که قلم لغزید و به زمین افتاد، قافیه‌ها از هم پاشیدند، کلمات در هم افتادند، شعرها در سر گم شدند. آسمان آفتاب را خوابانده بود، و شبهای خوفناکی می‌گذشت و همه‌ی اینها خیالاتِ ذهنِ تباهی چون من بود و من می‌دیدم که می‌رقصید در زیر نورِ ماه برکه‌ای پر از اب. من به سوی پروانگی می‌رفتم وپیله از تن بدر می‌کردم. من می‌خواستم همچو ستاره‌ای در رخت اسمان دوخته شوم اما حال یک کلمه‌ی محبوس و خاموش میان شعرها و شورها شدم؛ من می‌خواستم آوازی بلند و پرواکی عظیم باشم، اما حال فقط یک نجوای خاموشم.