نجوا
من در استانهی غمی مشهود در شبی تاریک پوش، به هنگامهی تقههای مرگ، در را بر او میگشایم.
من میروم، بی انکه تو رفتنم را ادراک کنی و ترجیح میدهی در خواب شیرینت بمانی و تلخی مرگ مرا نفهمی..
نجواماهانی
12پسند0نقد1
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
4 ماه پیش
همچیز از آنجایی شروع شد که قلم لغزید و به زمین افتاد، قافیهها از هم پاشیدند، کلمات در هم افتادند، شعرها در سر گم شدند. آسمان آفتاب را خوابانده بود، و شبهای خوفناکی میگذشت و همهی اینها خیالاتِ ذهنِ تباهی چون من بود و من میدیدم که میرقصید در زیر نورِ ماه برکهای پر از اب. من به سوی پروانگی میرفتم وپیله از تن بدر میکردم. من میخواستم همچو ستارهای در رخت اسمان دوخته شوم اما حال یک کلمهی محبوس و خاموش میان شعرها و شورها شدم؛ من میخواستم آوازی بلند و پرواکی عظیم باشم، اما حال فقط یک نجوای خاموشم.
140
یک سال پیشنمیدانم چه برسرم امد، ناگهان از ناامیدی لبریزم! چه بسا، تمام ذوقی که این مدت جمع کرده بودم را گم کردهام((:
183
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.