باور هات رو ترس هات بهت هدیه دادن؟؟ آره از هر چیزی که ترسیدم شد بزرگ ترین اعتقادم...

من را در این کشتی غم راه فراری نیست من را در این دریای بغض راه فراری نیست در من چه دیدی که مرا بت خودت کردی؟ در من چه دیدی که این گونه بتت را شکستی؟ حال از آن بت تکه سنگی بیش نمانده در دل شب، امیدی از ستاره نمانده

من حتی با فکر به تو پر میکشم به باغ شکوفه ها سر میکشم در خیالم دست در دست تو در خیابانی بی هدف مست میشوم تو در خیالاتم مهربانی بامن مثل واقعیت ها نیستی بامن در اینجا سرد مثل کوهی یخ زده اما در آن دشت سر سبز تو نیز سر مستی بامن

به چشمان من نگاه میکرد و با چشمانی خمار می‌گفت:«من آرامش را دوست دارم» فکر میکردم در چشمانم آرامشش را پیدا میکند اما... او آرامش را در همه جای شهر پیدا کرد به جز چشمان من،گویی چشمان من سیگاری بر روی تنش بود...

چشمانش به قدری طوفانی شده بود که ممکن بود گرداب درونی‌شان من را در خود چال کنند،چگونه باور کنم روزی در اقیانوس آرام چشمانش شنا میکردم؟