روحم می‌گریست و چشمانم می‌سوخت ، قلبم می‌بوسید زخمانش را .. به امید زاده شدن امیدی! امیدوار بودن به پیدایش امیدی ... غوطه ور در نومیدی به دنبال امید می‌گشتم . تضاد جالبی بود یا احساسات پیچیده در کالبدی به نام جسمم همه‌ی آنان را رقم میزد؟