« آری، همه باخت بود سرتاسرِ عمر، دستی که به گیسوی تو بردم، بُردم! » -هوشنگ‌ابتهاج

خواهان آزادی ام چون هربار بیش تر به دست هیاهویِ مرگِ پیچیدهِ در تردید های بی‌پایان و ازدحام لحظه ها ، نفسم تنگ تر میشود و دلم فشرده ...

بار دیگر سرنوشت خود را در میان کاغذ پاره ها و قلم های مرکبی ، یافتم ... بار دیگر راه رستگاری را در میان نوشته ها پیدا کردم .

بامدادی دیگر ، نیمی شبی دیگر .. نوری برافراشته بر آسمان و اهریمنی خفته در آدمی. در سکوت دل ، ندایی شنیده شد در پستوی ذهن وَ دیواره های نم کشیدهِ روان .. (نقدها)

و حیران خیره ماندم به چشمان ایرونی او!