سَطرِ شِکَسته
ایستادهام و کسی هم نمیداند این بنای به ظاهر محکم چقدر در آستانهی فرو ریختن است...
12پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
تو آخرین رهگذری بودی که راه را اشتباه آمدی بعد از آن دیگر هیچکس مرا،حتی اشتباهی هم نمیخواست :)
80
6 ماه پیشمن یه روایتِ ناقصم، که انتهاش سانسور شد.
60
6 ماه پیشبرای تو چه بگویم؟ بگویم زخمم آنقدر عمیق شده که میتوان در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ کاری نمیکند؟
50
6 ماه پیشزخم من پیش از من وجود داشت؛ به دنیا آمدم تا صاحب تن شود!
110
6 ماه پیشآدم جدید؟ نه ممنون من هنوز زیر آوار اونیم که یه روزی فکر میکردم خونمه...
100