تو آخرین رهگذری بودی که راه را اشتباه آمدی بعد از آن دیگر هیچ‌کس مرا،حتی اشتباهی هم نمی‌خواست ‌:)

من یه روایتِ ناقصم، که انتهاش سانسور شد.

برای تو چه بگویم؟ بگویم زخمم آنقدر عمیق شده که میتوان در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ کاری نمیکند؟

زخم من پیش از من وجود داشت؛ به دنیا آمدم تا صاحب تن شود!

تورا فراموش خواهم کرد و سپس دیگر چیزی مرا آنچنان غمگین نمی‌کند؛ زیرا تو منتهای غم را به من نشان دادی.