سَطرِ شِکَسته
یه چیزی خوندم خیلی شبیه من بود،
میگفت: و من خودم را با خستگی تمام
از میان این فصل عبور میدهم،
فقط به امید نور کم سویی
که در دور دستها میدرخشد...
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
تو آخرین رهگذری بودی که راه را اشتباه آمدی بعد از آن دیگر هیچکس مرا،حتی اشتباهی هم نمیخواست :)
80
6 ماه پیشمن یه روایتِ ناقصم، که انتهاش سانسور شد.
60
6 ماه پیشبرای تو چه بگویم؟ بگویم زخمم آنقدر عمیق شده که میتوان در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ کاری نمیکند؟
50
6 ماه پیشزخم من پیش از من وجود داشت؛ به دنیا آمدم تا صاحب تن شود!
110
6 ماه پیشآدم جدید؟ نه ممنون من هنوز زیر آوار اونیم که یه روزی فکر میکردم خونمه...
100