سَطرِ شِکَسته
دوباره میسازمت وطن
اگرچه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو میزنم
اگرچه با استخوان خویش…
«سیمین بهبهانی»
17پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
تو آخرین رهگذری بودی که راه را اشتباه آمدی بعد از آن دیگر هیچکس مرا،حتی اشتباهی هم نمیخواست :)
80
7 ماه پیشمن یه روایتِ ناقصم، که انتهاش سانسور شد.
60
7 ماه پیشبرای تو چه بگویم؟ بگویم زخمم آنقدر عمیق شده که میتوان در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و مرگ کاری نمیکند؟
50
8 ماه پیشزخم من پیش از من وجود داشت؛ به دنیا آمدم تا صاحب تن شود!
110
8 ماه پیشآدم جدید؟ نه ممنون من هنوز زیر آوار اونیم که یه روزی فکر میکردم خونمه...
100
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.