تقلاهایش جوابگو نبود. می‌لرزید همچون درختی پاییزی در باد و بوران ، کسی نبود ، مانند همیشه .. تنها بود . ناخون های کوتاهش کف دستانش را زخم کرده بود و خون خشکیده . در دلش مانده بود حسرت فریاد ، نمیشد ، نتوانست ، نشدنی بود. (ادامه دارد)