سَروین.
در گیتی کردگار را خطاکار نمیدانم؛ گناه از آن کسیست که میدانست جهان به جانم شلاقِ غم خواهد زد و باز هم رخصت چشمگشودن بر هستی داد.
17پسند2نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
سالها شانهای استوار برای نالهها و اشکهای اطرافیان بودی و خود را پشتِ نقابی جعلی پوشاندی که مبادا بویی از دردهایت ببرند.
80
8 ماه پیشدر چنین روزهایی من میل عجیبی به انسان نبودن دارم؛ هنگامی که در بافت بشر، غم، کینه، کذب و در نهایت مرگ آفرید شده است، انسان نبودن تنها راهی است که به ذهنم خطور میکند و چه آرامش غریبی دارد این اندیشه.
101
8 ماه پیشتو مرا از میان باتلاقی سراسر اندوه نجات دادی و در اقیانوسی سرشار از درد رها ساختی.
130
8 ماه پیشفرضِ مثال دنیا بر وفقِ مراد گذشت؛ پس از آن با دستانِ چروکیده و موهای ژولیدهٔ روی شقیقههایم چگونه قلمی داستانم را هضم میکند؟
180
8 ماه پیشبه وقتِ بیست و یک شامگاه بخشی از پیکرم در جراحتهای این مرز و بوم جا ماند و تا هنگام بهبودی، این تکه از وجودم به ایرانم تعلق خواهد داشت.
170
نقدها
زیبایی اگر قلم بود:
بی نظیر بود! 😭✨