سَروین.
به وقتِ بیست و یک شامگاه بخشی از پیکرم در جراحتهای این مرز و بوم جا ماند و تا هنگام بهبودی، این تکه از وجودم به ایرانم تعلق خواهد داشت.
17پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 ماه پیش
سالها شانهای استوار برای نالهها و اشکهای اطرافیان بودی و خود را پشتِ نقابی جعلی پوشاندی که مبادا بویی از دردهایت ببرند.
80
6 ماه پیشدر چنین روزهایی من میل عجیبی به انسان نبودن دارم؛ هنگامی که در بافت بشر، غم، کینه، کذب و در نهایت مرگ آفرید شده است، انسان نبودن تنها راهی است که به ذهنم خطور میکند و چه آرامش غریبی دارد این اندیشه.
101
6 ماه پیشتو مرا از میان باتلاقی سراسر اندوه نجات دادی و در اقیانوسی سرشار از درد رها ساختی.
130
6 ماه پیشفرضِ مثال دنیا بر وفقِ مراد گذشت؛ پس از آن با دستانِ چروکیده و موهای ژولیدهٔ روی شقیقههایم چگونه قلمی داستانم را هضم میکند؟
180
6 ماه پیشدر جهانی که سکوت اجبار، مرگ حق، تنهایی اراده و عشق تنها در جهنم تحقق مییابد، آیا میتوان از آفریدگار تمنای سخن داشت؟
120