آن هنگام که سر به خاک نهادم تو بیا، تو بیا و تنِ فرسوده‌ام را در آغوش بگیر. لحظه‌ای گمان مبر که حایلی چون سنگِ مزارم میانِ ما قرار گرفته؛ در آغوشم بگیر که تنها تو می‌دانستی چه‌ ها که بر من گذشت و چه خنجرها که بر تنِ من فرود نیامد.

عاقبت عذاب دادن انسانی که از بدو تولد تا کنون، رنج را به دو دیده‌اش ننگریده، شیطان می‌روید؛ شیطانی که رمق به نابودی کشاندن جهان در ژرفای وجود‌ش ریشه می‌زند.

خدا عذاب بندگانش را عاشقانه می‌پرستد. دوست دارد بنگرد که چگونه پاره‌پاره تنِ به مثال فرزندان‌ش به خاکستر تبدیل شده و فرجام بیاید و بر سر جسدهای گندیده بندگان‌ش بایستد قهقهه تحقیر سر دهد و بگوید:«تاوان آن همه کردار باطل را حالا با رنج‌تان بدهید.»

وهم دارم ز هنگامی که از خوف فرشتگان؛ به درگاه شیطان صعود کنم؛ گویی انگار که او نخستین انسانِ جوانه زده در ذهن من است.

وقتِ اذانی که یکی با شوق، سر بر سجده می‌نهد، دیگری با حالِ آشوب سر بر چوبه‌ی دار، عدالت در کدام وهم خفته است؟ بانگ بزن انسانِ نادان.

به گمانم هیچ‌گاه مرهمی بر زخم‌های تو نبوده‌ام؛ تنها دیدم و در سکوت با رنجِ تو گذر کردم. باور کن اگر می‌توانستم آشوب دل سیاهت را آرام کنم، دریغ نمی‌کردم و جانم را فدایت می‌ساختم.

شعله‌ای که روزی آسمان را می‌بلعید، اکنون در آستانه‌ی خاموشی است. آخرین لحظه‌های زیستن فرا رسیده‌اند؛ پس از سال‌ها جان داشتن، ساعت وداع با جهانِ هستی، نزدیک است. درد در جانم ریشه دوانده و می‌خواد که بانگ خداحافظی را سر بدهم.

تا کنون جسارت آن را نداشتم که دیوانگان را قاتل بنامم؛ که حقیقت آن است: همه‌ی ما قاتلیم. یکی با دستان خویش جان می‌ستاند و به کیفر می‌رسد، و دیگری با شلاقِ واژگان، روح آدمی را مثله می‌کند و نه‌تنها عقوبتی نمی‌بیند، بلکه بر دستانش کف می‌زنند.

شما انسان‌ها چه عاجزانه غم را تکه‌ای وجودتان می‌پرورید؛ اندوه؟ کدام مغزِ خامی باور می‌کند این حسِ فرسوده او را به فرجام خوش می‌رساند؟

در پایان، مرگ گریبانش شد؛ آن هنگام که عشق، نه به نفرت، بلکه به لجنابه‌ای سهمگین از خیانت و فرومایگی بدل شد.