آنیل
هرگز در زندگی ام خوش شانس نبوده ام.
بدبختی هایم همچون زنجیری فولادین به پاهایم و فرصت های خوب زندگی ام مانند پرکاه که با حرکتی کوچک پرواز می کنند به کلاهم وصل هستند.
شاید سرنوشت من از اول همین بوده است....
8پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
7 ماه پیش
اطرافم را نگاه میکنم.تنها صدای اعتراضات...فریاد ها...گریه ها را می شنوم. چشم هایی پر از ترس و غم...تمامی مردم لرز به تنشان افتاده است. حتی... آن رز قرمز هم دیگر سیاه شده است... 🖤😓🕊️🫀🌹
20
7 ماه پیشآخرین شب بارانی باران می بارید و تولدم بود.با دوستم قرار داشتم.قدم زنان به سوی او رفتم.هنگامی که رسیدم خبری ازش نبود.سکوت دلهره آوری آنجا را فرا گرفته بود.چند قدم جلوتر رفتم و ناگهان درد شدیدی را حس کردم،نگاهم را برگرداندم و دوستم را چاقو در دست دیدم
50
7 ماه پیشبسیار وحشنتاک بود.تصویری در آینه هربار که می دیدمش.نفسم بند می آمد.چشمانم غرق از خون می شد و ترس راه من را تاریک می کرد.فریاد زدم اما کسی جوابم را نداد.می خواستم فرار کنم اما دیگر قادر به حرکت نبودم.چون تصویر خودم را در آینه دیدم و با ترس گفتم:من؟
70
7 ماه پیشیک ثانیه بیشتر... هنگامی که لبه ی پشت بام ساختمان مان در هوای بارانی ایستاده بودم و هر لحظه به فکر پرواز بودم.در لحظه ی رهایی،تلفنم زنگ خورد و آن تماس از طرف مادرم بود.می خواستم با تمام دار و ندارم زمان را برگردانم...اما سقوط،راه برگشتی ندارد.
80
7 ماه پیشحتی شب یلدا هم... من باز تنها می شوم تنها مینشینم و در گوشه ای به اطرافیانم نگاه میکنم لبخندشان برایم گرم تر از هرچیزی است...لبخندی از ته دل اما حسرت در دل دارم که ای کاش من هم میتوانستم برای لحظه ای لبخند بزنم :(
61