دیشب با خیال راحت کتاب را بستم و گفتم: خوش به حال آن دختر اژدها… صبح که بیدار شدم فهمیدم اشتباه کرده‌ام؛ خوش به حالش نبود، چون حالا من خودم او بودم. به نظرتون باید داستانش رو کامل کنم و بزارمش؟

بعضی وقتا درد خاطرات می‌گذره اما نه اون‌طور که فراموش بشه. فقط اون‌قدر که بشه باز هم نفس کشید، با درد توی سینه.