فنجون

آه نوشتن... چه احساس زیبایی... رهایی محض از بندهای آدمیان،… | بانوی ماهزاد - فنجون

آه نوشتن... چه احساس زیبایی... رهایی محض از بندهای آدمیان، آرامشی بی‌بدیل در دنیای نامتناسب، آغوشی پر مهر برای دیوانگان...

6پسند0نقد0

برای شرکت در گفتگوها و نشان دادن پسند، از اپلیکیشن فنجون استفاده کنید.

داستانک‌های دیگر این نویسنده

حال تمام پنجشنبه‌ها، گل‌ها را به یادش پرپر می‌کنم تا یادم برود که قلب خودم پرپرتر از گل‌های روی سنگ قبر اوست...

بهت نگاه می‌کنم، انگار که یه رویایی، پلک می‌زنم، تو رفتی...

پریشان احوالی بی‌خوابم که در جوار جنون نشسته‌ام...

به دنبال لحظه طلایی کل صفحات را سیاه کرد و حال چیزی جز دفتری پر از خط خطی ندارد.

به لبه‌های زمان چنگ می‌زد تا درد را پس بزند اما همه چیز برعلیه او بود...

هنوز نقدی ثبت نشده است

نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده می‌شوند.