حال تمام پنجشنبه‌ها، گل‌ها را به یادش پرپر می‌کنم تا یادم برود که قلب خودم پرپرتر از گل‌های روی سنگ قبر اوست...

بهت نگاه می‌کنم، انگار که یه رویایی، پلک می‌زنم، تو رفتی...

به دنبال لحظه طلایی کل صفحات را سیاه کرد و حال چیزی جز دفتری پر از خط خطی ندارد.

به لبه‌های زمان چنگ می‌زد تا درد را پس بزند اما همه چیز برعلیه او بود...

به خود قول داده بودم که آرام باشم اما آرام بودن از من فراری بود...