حال تمام پنجشنبه‌ها، گل‌ها را به یادش پرپر می‌کنم تا یادم برود که قلب خودم پرپرتر از گل‌های روی سنگ قبر اوست...

بهت نگاه می‌کنم، انگار که یه رویایی، پلک می‌زنم، تو رفتی...

پریشان احوالی بی‌خوابم که در جوار جنون نشسته‌ام...

به دنبال لحظه طلایی کل صفحات را سیاه کرد و حال چیزی جز دفتری پر از خط خطی ندارد.

به خود قول داده بودم که آرام باشم اما آرام بودن از من فراری بود...