حال تمام پنجشنبه‌ها، گل‌ها را به یادش پرپر می‌کنم تا یادم برود که قلب خودم پرپرتر از گل‌های روی سنگ قبر اوست...

پریشان احوالی بی‌خوابم که در جوار جنون نشسته‌ام...

به دنبال لحظه طلایی کل صفحات را سیاه کرد و حال چیزی جز دفتری پر از خط خطی ندارد.

به لبه‌های زمان چنگ می‌زد تا درد را پس بزند اما همه چیز برعلیه او بود...

به خود قول داده بودم که آرام باشم اما آرام بودن از من فراری بود...