فنجون

تجسم اینکه هر شب را شب نگه دارم، تجسم اینکه حالا من اینجا… | پیچک | فنجون

تجسم اینکه هر شب را شب نگه دارم، تجسم اینکه حالا من اینجا هر لحظه صورتم را اشک تَر میکند، نفسم میگیرد! تپش گوش میگیرم و قلبم میخارد.

4پسند1نظر0

برای شرکت در گفتگوها و نشان دادن پسند، از اپلیکیشن فنجون استفاده کنید.

داستان‌های دیگر این نویسنده

میخواستم عبارت (دوستی که حاضر باشم جانم را فدایش کنم) را بنویسم که دو دل شدم. دو دل شدم چون ناگهان ذهنم به این فکر کرد که آیا کسی هست؟

تنها راز زندگی این است که جوهر حیات را سَر بکشم.

آدمها خیلی بی رحم هستند. کاش این خصلت بی رقیب حداقل در تو نباشد.

این تو نیستی. تو، خیلی خیلی مهربانی. همین باعث میشود تو ضعیف تر از دیگران باشی.

فقط اندکی به خودت بیا. آنگاه میبینی در این تبسم زندگی تنهای تنهایی.