میخواستم عبارت (دوستی که حاضر باشم جانم را فدایش کنم) را بنویسم که دو دل شدم. دو دل شدم چون ناگهان ذهنم به این فکر کرد که آیا کسی هست؟

تنها راز زندگی این است که جوهر حیات را سَر بکشم.

آدمها خیلی بی رحم هستند. کاش این خصلت بی رقیب حداقل در تو نباشد.

فقط اندکی به خودت بیا. آنگاه میبینی در این تبسم زندگی تنهای تنهایی.

با کدام تاریکی جنگیدی تو؟ با چه چیزی غلبه کردی؟ کوه ها بی آتشفشان قد نمی‌کشند.