میخواستم عبارت (دوستی که حاضر باشم جانم را فدایش کنم) را بنویسم که دو دل شدم. دو دل شدم چون ناگهان ذهنم به این فکر کرد که آیا کسی هست؟

آدمها خیلی بی رحم هستند. کاش این خصلت بی رقیب حداقل در تو نباشد.

این تو نیستی. تو، خیلی خیلی مهربانی. همین باعث میشود تو ضعیف تر از دیگران باشی.

فقط اندکی به خودت بیا. آنگاه میبینی در این تبسم زندگی تنهای تنهایی.

با کدام تاریکی جنگیدی تو؟ با چه چیزی غلبه کردی؟ کوه ها بی آتشفشان قد نمی‌کشند.