من نمردم،فقط قیافم این شکلیه..! در سکوت بغض‌هایم، هنوز می‌درخشم انکار نکن مرا، من خسته ام.

در آغوشم بگیر و نجاتم بده، قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها میبینمش ...!

از او پرسیدم: چرا باید آرزو کرد وقتی همه چی از قبل تو سرنوشتمون نوشته شده؟ او لبخندی زد و گفت: شاید تو بعضی از صفحات نوشتم هرچی آرزو کرد...

گفت از حالت بگو... -گفتم: "گهی گریان،گهی خندان،گهی چون ابر سرگردان، گهی عاقل تر از عاقل گهی نادان تر از نادان..."

موسیقی و دعوا و خشم و غضب بیهوده است در آخر این منم که دوباره به نوشتن پناه آوردم.