لایرا
موسیقی و دعوا و خشم و غضب بیهوده است
در آخر این منم که دوباره به نوشتن پناه آوردم.
5پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
8 ماه پیش
من نمردم،فقط قیافم این شکلیه..! در سکوت بغضهایم، هنوز میدرخشم انکار نکن مرا، من خسته ام.
60
8 ماه پیشدر آغوشم بگیر و نجاتم بده، قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها میبینمش ...!
80
8 ماه پیشمن در حال نگاه کردن به او قبل مرگم ، وقتی اون می دونست آخرین دفعه است ولی من نه...
30
8 ماه پیشاز او پرسیدم: چرا باید آرزو کرد وقتی همه چی از قبل تو سرنوشتمون نوشته شده؟ او لبخندی زد و گفت: شاید تو بعضی از صفحات نوشتم هرچی آرزو کرد...
40
8 ماه پیشگفت از حالت بگو... -گفتم: "گهی گریان،گهی خندان،گهی چون ابر سرگردان، گهی عاقل تر از عاقل گهی نادان تر از نادان..."
70