لایرا
موسیقی و دعوا و خشم و غضب بیهوده است
در آخر این منم که دوباره به نوشتن پناه آوردم.
5پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
10 ماه پیش
من نمردم،فقط قیافم این شکلیه..! در سکوت بغضهایم، هنوز میدرخشم انکار نکن مرا، من خسته ام.
60
10 ماه پیشدر آغوشم بگیر و نجاتم بده، قاتلی به دنبال من است که گاه به گاه در آینه ها میبینمش ...!
80
10 ماه پیشمن در حال نگاه کردن به او قبل مرگم ، وقتی اون می دونست آخرین دفعه است ولی من نه...
30
10 ماه پیشاز او پرسیدم: چرا باید آرزو کرد وقتی همه چی از قبل تو سرنوشتمون نوشته شده؟ او لبخندی زد و گفت: شاید تو بعضی از صفحات نوشتم هرچی آرزو کرد...
40
10 ماه پیشگفت از حالت بگو... -گفتم: "گهی گریان،گهی خندان،گهی چون ابر سرگردان، گهی عاقل تر از عاقل گهی نادان تر از نادان..."
70
نقدها