میخواستم عبارت (دوستی که حاضر باشم جانم را فدایش کنم) را بنویسم که دو دل شدم. دو دل شدم چون ناگهان ذهنم به این فکر کرد که آیا کسی هست؟

تنها راز زندگی این است که جوهر حیات را سَر بکشم.

آدمها خیلی بی رحم هستند. کاش این خصلت بی رقیب حداقل در تو نباشد.

این تو نیستی. تو، خیلی خیلی مهربانی. همین باعث میشود تو ضعیف تر از دیگران باشی.

فقط اندکی به خودت بیا. آنگاه میبینی در این تبسم زندگی تنهای تنهایی.