در آینه ایستادم؛ نه من بودم و نه تصویرم. گویی دیگری از پشت شیشه به من خیره بود؛ آرام، خاموش. ترس همان‌جا زاده شد؛ در شکافی نازک میان بودن و دیده‌شدن. آینه روشن ماند و من، بی‌آن‌که بدانم کدام من حقیقی‌ست، در انعکاسش گم شدم. بدون هیچ پاسخی.... ☕️🍂