ای امید پس از تمامِ ناامیدی های من، دیر آمدی.... آنقدر که… | نووا

8 ماه پیش

باد سرد از پنجره می‌گذرد و برگ‌ها بی‌صدا روی زمین می‌ریزند. سایه‌ها کشیده‌ترند، و سکوت اتاق پر از نبودن‌هاست. دلم میان نور کم‌رنگ و خاطراتی که دیگر بازنمی‌گردند، گم می‌شود. ☕️🍂

50

8 ماه پیش

در آینه ایستادم؛ نه من بودم و نه تصویرم. گویی دیگری از پشت شیشه به من خیره بود؛ آرام، خاموش. ترس همان‌جا زاده شد؛ در شکافی نازک میان بودن و دیده‌شدن. آینه روشن ماند و من، بی‌آن‌که بدانم کدام من حقیقی‌ست، در انعکاسش گم شدم. بدون هیچ پاسخی.... ☕️🍂

40

9 ماه پیش

می‌ترسم..... می‌ترسم از آن روزی که صدایت برای گوش‌هایم غریبه باشند. از آن روزی که با دیدنت قند در دلم آب نشود. می‌ترسم... به دیدنم بیا، ای امید پس از تمام ناامیدی های من 🍂.....

50

9 ماه پیش

از جهان مانده فقط جان.... خاطره‌ای در دل خاک است، و گاهی نگران باد می‌گذرد آهسته، ز سر شاخه‌ی زمان ما فقط نقش غباریم، روی آیینه جهان 🍂......

20

9 ماه پیش

گاهی حس می‌کنم میان سایه‌هایم کسی قدم می‌زند. چشمانش شبیه من است، اما نگاهش چیزی را پنهان می‌کند. شاید منم… شاید کسی‌ست که روزی از درونم فرار کرده. در سکوت نیمه‌شب، صدایش زمزمه‌ی باد است، کسی که خاطراتم را در دل شب جای گذاشت. همان من، خودِ من.

30

فنجون

فنجون

داستان‌های دیگر این نویسنده