چشم‌های قهوه‌ای، غروب پنهان در حصار پلک‌هایند؛ جایی که آفتاب، پیش از مرگ، آخرین تکه‌های طلایی‌اش را به امانت گذاشته است. انگار خداوند، اندوه زمین و گرمای آغوشِ پاییز را در دو کاسه‌ی کوچک از جنس شعر ریخته؛ تا بعضی نگاه‌ها، بی‌آنکه سخنی بگویند، قصیده‌ای از هزاران ناگفته باشند.