چقدر پاییز برایم آشناست. همان فصلی‌ست که مهر و گرمای دستانت را با من شریک شدی و به وقت زمستان و بوران رهایم کردی.

بسان غزالی گریز پا دل به چنگ زدی و‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ گریختی.

به خود آمدم دیدم راهمان چقدر دور است؛ دستان تو در یک متری دستان من است، اما بازهم؛ چقدر دور است..

مرا در پیچ و تاب حلقه مویت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ حلق آویز کن.

میخواهم بروم. اما خاطرات راه را بسته. خاطراتی که نجوای بی‌حاصل امید سر‌ می‌دهند.