چقدر پاییز برایم آشناست. همان فصلی‌ست که مهر و گرمای دستانت را با من شریک شدی و به وقت زمستان و بوران رهایم کردی.

به خود آمدم دیدم راهمان چقدر دور است؛ دستان تو در یک متری دستان من است، اما بازهم؛ چقدر دور است..

مرا در پیچ و تاب حلقه مویت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ حلق آویز کن.

میخواهم بروم. اما خاطرات راه را بسته. خاطراتی که نجوای بی‌حاصل امید سر‌ می‌دهند.

شاید باید بگویم مردنی‌ام تا واقعا به حرف هایم گوش دهید و لحظه شماری برای پایانش نکنید.