یگانه
به خود آمدم دیدم راهمان چقدر دور است؛ دستان تو در یک متری دستان من است، اما بازهم؛ چقدر دور است..
0پسند0نقد0
فنجون
داستانک‌های دیگر این نویسنده
3 ساعت پیش
چقدر پاییز برایم آشناست. همان فصلی‌ست که مهر و گرمای دستانت را با من شریک شدی و به وقت زمستان و بوران رهایم کردی.
00
3 ساعت پیشبسان غزالی گریز پا دل به چنگ زدی و گریختی.
00
3 ساعت پیشمرا در پیچ و تاب حلقه مویت حلق آویز کن.
00
21 روز پیشمیخواهم بروم. اما خاطرات راه را بسته. خاطراتی که نجوای بی‌حاصل امید سر می‌دهند.
71
21 روز پیششاید باید بگویم مردنی‌ام تا واقعا به حرف هایم گوش دهید و لحظه شماری برای پایانش نکنید.
40
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده می‌شوند.