به‌نظرم هر انسانی باید عشق را تجربه کند؛ نه فقط برای آن‌که کسی را دوست داشته باشد، بلکه برای اینکه جهانی را کشف کند که پیش از عشق، حتی نمی‌دانست وجود دارد. اما همه، عشق را تا عمقش تجربه نمی‌کنند... بعضی‌ها فقط عاشق می‌شوند، و بعضی‌ها در عشق، خودِ زندگی را لمس می‌کنند. و هرچه عمیق‌تر دوست داشته باشی، اگر روزی در همان عمق شکست بخوری، چیزی فراتر از یک رابطه را از دست می‌دهی؛ بخشی از جهانت فرو می‌ریزد. آن‌وقت دیگر فقط دلتنگ یک آدم نیستی؛ دلتنگ انسانی هستی که پیش از آن اتفاق بودی. شاید عشق عمیق همین باشد؛ آن‌قدر در تو ریشه بدواند که حتی پس از رفتنش، دیگر نتوانی به همان آدم سابق برگردی. بعضی عشق‌ها تمام می‌شوند، اما تو را با خودشان تمام نمی‌کنند؛ تو را تغییر می‌دهند... آن‌قدر که وقتی دوباره به زندگی برمی‌گردی، همان آدم قبلی نیستی.

به‌نظرم آدم‌ها فقط یک‌جا واقعاً تغییر می‌کنند؛ همان‌جایی که ساده‌لوحی‌شان را از دست می‌دهند... در یک رابطه‌ی عاشقانه، وقتی می‌فهمی هر دوست‌داشتنی، عشق نیست. در یک رابطه‌ی کاری، وقتی می‌فهمی هر لبخندی، احترام نیست و هر دستی که برایت دراز می‌شود، لزوماً برای کمک نیست. در یک رابطه‌ی دوستی، وقتی می‌فهمی هر «رفیق»ی، قرار نیست تا آخر راه کنار تو بماند. یک جایی، یک اتفاق، یک آدم یا حتی یک جمله ناگهان پرده را کنار می‌زند و می‌فهمی چقدر ساده‌لوح بوده‌ای... و همان‌جا چیزی درونت برای همیشه تغییر می‌کند. نه اینکه دیگر دوست نداشته باشی، نه اینکه دیگر اعتماد نکنی؛ فقط دیگر مثل قبل، چشم‌بسته باور نمی‌کنی. از آن روز به بعد، زندگی‌ات به دو بخش تقسیم می‌شود: قبل از آن‌که بفهمی، و بعد از آن‌که دیگر ساده‌لوح نیستی.