گربه سیاه از درخت بالا رفت و کنار کلاغی که بر روی شاخه‌ای در حال خوردن یک تکه گوشت دزدیده بود نشست. کلاغ نیم‌نگاهی به گربه سیاه کرد و به خوردنش ادامه داد. «کلاغ؟» گربه سیاه پرسید. «چی شده؟» کلاغ گفت. «داشتم از یک کتابخانه رد می‌شدم،» گربه سیاه توضیح داد، «و همیشه خودم و خودت رو می‌بینم که موجودات سحرآمیز، یا حیوان خانگی جادوگرها هستیم. برام سؤال شده بود، خواستم بدونم تو چیزی می‌دونی؟» کلاغ یک تکه گوشت دیگر را کند و آن را درسته قورت داد. «مثل خودت چیزی از انسان‌ها متوجه نمی‌شم. ولی فکر کنم... نمی‌دونم، ولی تنها چیزی که به ذهنم میاد اینه که انسان‌ها دوست دارن خیال‌پردازی کنن. من و تو جفتمون تاریکیم، مثل وقتی خورشید به خواب رفته؛ شاید به خاطر این باشه که من و تو موجودات عجیب‌وغریبی هستیم.» «هوم،» گربه گفت. «جوابی نبود که دنبالش بودم.» چشم جفتشان به انسانی افتاد که لباسی مرتب و یک کیف در دست داشت. و هر قدم به آن‌ها نزدیک‌تر می‌شد. «یه انسانه،» کلاغ گفت. «آره می‌بینمش،» گربه زمزمه کرد. هر دو به یکدیگر نگاهی انداختند و کلاغ سرش را به معنی تایید تکان داد. گربه آهی کشید، و به سمت کلاغ حمله کرد.