شَبنَم
قلم از نفس افتادهست،
دیگر هیچ سطری نوشته نمیشود.
واژهها از دست رفتهاند،
کسی چیزی نمیگوید.
غم بر شانههامان رخنه کرده،
و پرندگانِ امید پر کشیدهاند.
کاش غنچهای، پیش از شکفتن، جان ندهد،
و رسوم، پردهی شب را سیاهتر نکنند.
12پسند0نظر1
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
12 روز پیش
بالاخره روزی آن قلهی بی رحمِ نامروت را فتح خواهیم کرد و پرچم " رسیدن " برافراشته خواهد شد.... 19/4/05
60
2 ماه پیشبههرحال، حقیقت این است؛ ما چه باشیم و چه نباشیم، زندگی بیاعتنا به تمام نبودنها، ادامه دارد.
101
2 ماه پیشآدمی که مکان و زمانش درست نباشد تا ابد محکوم به تنهاییست.
120
2 ماه پیشگاهی چنان غرق در خاطره ای بی نام و نشان میشوی که زمان و مکان دو خط صاف بدون زیرنویس میشوند افسار حال از دست میرود بودن و نبودن در هم تنیده میشود و تو نمیدانی اکنون کداممان زنده ایم آن خاطره ی کور یا جسمی که روحش گیر افتاده در گوشه ای از وهم و خیال!
50
2 ماه پیشو شاید در زیر آوار کلمات و آن منظومه ی خیال مدفون بمانیم و هیچ چشمی در هیچ کجای جهان لمسمان نکند.
101