نه خواب درمان است نه بیداری ، آنقدر دویده‌ام در ذهنم که باید چیزی به بزرگی فراموشی ، من را از یاد ببرد .

پرسید چگونه‌ای؟ گفتم سرد ، خموش ، تاریک ، ملتهب ، اما هنوز شعله‌ی نمورِ امید در قلبم ، آوازِ حیات سَر میدهد . . .

وقتی لب فرو می‌بندیم و سخنی نمی‌گوییم ، غیرقابل تحمل می‌شویم و آنگاه که زبان می‌گشاییم ، از خود دلقکی می‌سازیم .

دلم با ماندن بود ، راه اما راهِ رفتن ؛ و تو ندانستی چه رنجیست ، کشاندن تنِ خسته ای که خواهان ماندن بود . . .

اگر می‌خواهی از حال من بدانی ، سخت نیست تصور نخلستانی که همه‌ی نخل‌هایش را سوزانده‌اند_