ما هر روز چیزهایی را در قلبِ خود دفن میکنیم که روزی تمامِ قلبمان را برای آنها گذاشته بودیم .

در من شعریست خراشیده بر روی دیوارهای گلویم ؛ هیچکسی آن را نشنیده ، ولی آنجاست .

چشم‌هایت مثلِ غزلی است که مولانا سروده باشد و چاووشی آن را بخواند . . .

اما تنهایی زیباتر از آنچه بود که فکر میکردم و البته بی آزارتر و مهربان تر ، هرچند که گاهی بسیار از آن می‌ترسم ولی می‌دانم عاقبت هیچ زخمی بر تن من نخواهد گذاشت . . .

بعضی روزها دلم میخواهد روی پیشانی ام بنویسم : «دارم برای زنده ماندن ، آرام ماندن و عبور از طوفانهای درونم میجنگم ؛ لطفا زخمی دیگر بر روی زخم هایم اضافه نکنید .»