ای کاش می‌شد چمدانمان را برداریم و بی‌هیچ بلیطی، به دورترین روزهای کودکی سفر کنیم، به همان ظهرهایی که مادربزرگ نانِ تازه‌پخته‌اش را با لبخند روی سفره می‌گذاشت و عطرش تمام خانه را پر می‌کرد. ما هم با ذوق، لقمه‌ها را می‌بلعیدیم و بعد، با عجله جلوی تلویزیون می‌نشستیم تا کارتون یا برنامه‌ای را ببینیم که حالا حتی نامش هم از خاطره‌ها گریخته، اما تمام کودکی‌مان را با همان چند دقیقه‌های ساده ساخت. بعد مدادرنگی‌ها را روی زمین پخش کنیم، دوچرخه‌ای کج‌وکوله بکشیم، دختری با گلی در دست، خانه‌ای با پنجره‌های آبی، خورشیدی که همیشه گوشه‌ی کاغذ لبخند می‌زد و ابری که انگار آرام‌آرام برای آسمان لالایی می‌خواند. آن روزها، دنیا به همین سادگی قشنگ بود، به همین سادگی، خوشبخت بودیم.

عدالت، واژه‌ای است که آسودگان ابداع کردند. آنان که هر روز ناچارند میان دو فاجعه، یکی را انتخاب کنند، دیگر فرصتی برای ایمان آوردن به عدالت ندارند، تنها می‌آموزند که کدام گناه، شب‌ها خواب کم‌تری را از آنان خواهد گرفت.

احساس می‌کردم کسی آنجا ایستاده است؛ نه پشت درختی، بلکه در خودِ تاریکی، آن‌قدر ساکن که مرز میان سایه و تنش از بین رفته بود. -داستان کوتاهِ پیش از آن‌که تاریکی نامت را بداند-

بعضی آدم‌ها از مرگ می‌ترسند، بعضی از زندگی. و عجیب اینجاست که هر دو، آرام‌آرام به یک مقصد می‌رسند.

او گفت می‌رود؛ گفتم اهمیتی ندارد. رفت، اهمیتی نداشت. اشک ریختم، اهمیتی نداشت. تمامِ آن آدمی که بودم فرو ریخت، باز هم اهمیتی نداشت.