شرجی گرما، پوستش را نوازش میکرد. نگاهش به افق بود و ذهنش پی ِحوادث اخیر! قلبش برای بار دیگر، تپید. آن هم نه برای چیزهای پوچ، بلکه برای کشورش. نگاهش به موج های ناآرام دریا خورد. قلبش گرفت برای جنوب ِدوست داشتنی؛ جنوب ِایران که با غم و عشق هم پیمان بود!

کتابچه خاطرات ِسمی افکارم رو ورق میزنم. ورق به ورق افکاری که نشان از بی‌تجربگی مداد رو رد میکنم، به اوراق ِتکامل نصفه و نیمه می‌رسم! بعد از اون هم جنون ِکم‌رنگی که هنوز رخ نشان نداده بود. جالبه که هنوز کامل نشدم، اما شدم.

آره عزیز ندیده، منم جا موندم! مثل تویی که دل داده بودی، اما جاموندی از غافله!

هر روز روی همان میز می‌نشست و خیره به در کافه می‌ماند. شاید که دوباره بتواند ببیندش و دوباره عاشق بشود، تا دوباره بتواند نفس بکشد و زندگی کند. اما نبود و او هم زنده نبود، ندیدش و نفس نکشید، زندگی نکرد و عاشق نشد!

باران دیگر برایش جذابیت قبل را نداشت، از وقتی که در باران‌های یهویی دیگر کسی نبود که با چتر به‌نجاتش بیاید و او را از قطرات ریز و درشتی باران در امان بدارد! تنها یک چیز برایش مهم بود: اویی که دیگر نبود...