اشک می‌دانستی، اشک‌هایی که برای خالی کردن خودت هم رها‌ می‌کنی، در اخر بهایی دارند. آری‌. سردرد می‌گیری، غصه‌ها می‌خوری، خودخوری می‌کنی، چشمانت آه می‌کشند، بعضی از اجزای صورتت سرخ می‌شوند، ذهنت می‌گوید کافیست. شاید آرام شوی؛ اما باز هم آهسته اشک می‌ریزی... می‌گوید اشکالی ندارد. گذشت. رها کن. ما هستیم. و بیش‌تر اشک می‌ریزی.

آخرین لحظه آخرین لحظه؟ مثه دیدار؟ یا شایدم وداع... آخرین‌ها هیچ‌گاه به معنی پایان نیستند؛ گاه می‌توانند به معنی جوانه زدن و گاه، همچون جریان رود کوچکی باشند، که در تلاطم آن است خود را به دریا رساند. آخرین لحظه‌ها مانند خاک مرده در جان می‌نشینند. گاه و بی‌گاه چون قاصدکی در دل پرواز می‌کنند. و در روز‌هایی گویی کتابی‌اند که در قفسه‌های ذهنت‌، تنها یک‌بار، ببین، فقط یک‌بار احساس آن ‌لحظه را التماس می‌کنی که بیابی؛ - اما کو؟ - نیست‌. - کجا؟ می‌خواستم بگویم که چقدر دوستش داشتم. چقدر قدرش را ندانستم. - رفت. - دِگر بغلش نکردم که. همین‌طور من را تنها گذاشت؟ لبانم را بر گونه‌اش ننشاندم‌، چطور دلش آمد برود؟ - دلش نیامد، وقتش آمد.

برایش تلاش کردم. برای چیزی که انتهایش گاه پیدا و گاه ناپیدا بود؛ همانند ماهی‌های دریاچه که زیر آب مخفی می‌شوند و تنها به خاطر تکه‌ای نان، به سطح آب می‌آید و ناگهان طعمه شکارچی می‌شوند.

گاه چه بِه است که هیچ را برای پوچ گرو ندهیم. ‌

به قدری عاشق و دلباخته‌ی او بودم که ساعت‌ها به در می‌نگریستم. سال‌ها گذشت. هیچ نیامد. من هم خود را خَلاص کردم...