وِنوس؛
آن هنگام که سر به خاک نهادم تو بیا، تو بیا و تنِ فرسودهام را در آغوش بگیر. لحظهای گمان مبر که حایلی چون سنگِ مزارم میانِ ما قرار گرفته؛ در آغوشم بگیر که تنها تو میدانستی چه ها که بر من گذشت و چه خنجرها که بر تنِ من فرود نیامد.
12پسند2نظر1
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
6 ماه پیش
عاقبت عذاب دادن انسانی که از بدو تولد تا کنون، رنج را به دو دیدهاش ننگریده، شیطان میروید؛ شیطانی که رمق به نابودی کشاندن جهان در ژرفای وجودش ریشه میزند.
180
6 ماه پیشخدا عذاب بندگانش را عاشقانه میپرستد. دوست دارد بنگرد که چگونه پارهپاره تنِ به مثال فرزندانش به خاکستر تبدیل شده و فرجام بیاید و بر سر جسدهای گندیده بندگانش بایستد قهقهه تحقیر سر دهد و بگوید:«تاوان آن همه کردار باطل را حالا با رنجتان بدهید.»
120
7 ماه پیشوهم دارم ز هنگامی که از خوف فرشتگان؛ به درگاه شیطان صعود کنم؛ گویی انگار که او نخستین انسانِ جوانه زده در ذهن من است.
163
7 ماه پیشوقتِ اذانی که یکی با شوق، سر بر سجده مینهد، دیگری با حالِ آشوب سر بر چوبهی دار، عدالت در کدام وهم خفته است؟ بانگ بزن انسانِ نادان.
90
7 ماه پیشبه گمانم هیچگاه مرهمی بر زخمهای تو نبودهام؛ تنها دیدم و در سکوت با رنجِ تو گذر کردم. باور کن اگر میتوانستم آشوب دل سیاهت را آرام کنم، دریغ نمیکردم و جانم را فدایت میساختم.
131