آن هنگام که سر به خاک نهادم تو بیا، تو بیا و تنِ فرسوده‌ام را در آغوش بگیر. لحظه‌ای گمان مبر که حایلی چون سنگِ مزارم میانِ ما قرار گرفته؛ در آغوشم بگیر که تنها تو می‌دانستی چه‌ ها که بر من گذشت و چه خنجرها که بر تنِ من فرود نیامد.

عاقبت عذاب دادن انسانی که از بدو تولد تا کنون، رنج را به دو دیده‌اش ننگریده، شیطان می‌روید؛ شیطانی که رمق به نابودی کشاندن جهان در ژرفای وجود‌ش ریشه می‌زند.

خدا عذاب بندگانش را عاشقانه می‌پرستد. دوست دارد بنگرد که چگونه پاره‌پاره تنِ به مثال فرزندان‌ش به خاکستر تبدیل شده و فرجام بیاید و بر سر جسدهای گندیده بندگان‌ش بایستد قهقهه تحقیر سر دهد و بگوید:«تاوان آن همه کردار باطل را حالا با رنج‌تان بدهید.»

وقتِ اذانی که یکی با شوق، سر بر سجده می‌نهد، دیگری با حالِ آشوب سر بر چوبه‌ی دار، عدالت در کدام وهم خفته است؟ بانگ بزن انسانِ نادان.

به گمانم هیچ‌گاه مرهمی بر زخم‌های تو نبوده‌ام؛ تنها دیدم و در سکوت با رنجِ تو گذر کردم. باور کن اگر می‌توانستم آشوب دل سیاهت را آرام کنم، دریغ نمی‌کردم و جانم را فدایت می‌ساختم.