گاهی روحی از پشت پنجره به من زل میزند،روحی که سال ها پیش ترک شده،روحی که راه خانه را گم کرده و اینک دیگر نمیخواهد به خانه برگردد. روزی جنازه اش را دیدم که پشت همان پنجره خود را دار زده. دراغوشش گرفتم خاکش کردم و از او برای همیشه خداحافظی کردم.

او رفت. بالهایش را باز کرد و مرا تنها گذاشت. زمان زیادی از آمدنش نگذشته بود؛ اما تصمیم گرفت که برود. نمی دانم با چه دلیلی رفت اذیت می شد؟ مشکلی داشت؟ دردی داشت؟ نمی دانم.فقط امیدوارم که هر جا که رفته است خوشحال باشد. هرجا که رفته است در آرامش باشد.